مجال

بی رحمانه اندک بود و

واقعه

سخت

نا منتظر

از بهار

حظ تماشایی نچشیدیم،

که قفس

باغ را پژمرده می­کند.

از آفتاب و نفس

چنان بریده خواهم شد

که لب از بوسه­ی نا سیراب.

برهنه

بگو برهنه به خاکم کنند

سراپا برهنه

بدان گونه که عشق را نماز می­بریم،

که بی شایبه­ی حجابی

با خاک

عاشقانه

در آمیختن می­خواهم.

دی ماه 51