کودک
فُرصت نيافت
که آخرين قطره‌ی چايش را بنوشد
فرصت نيافت
که کفش‌های کوچکش را به پا کُند
فرصت نيافت
که دفترهايش را
در کيف مدرسه‌اش جا دهد
فُرصت نيافت
که کودکي‌هاي تابستاني‌اش را تکرار کُند
و فُرصت نيافت
که جوان شود
به ناگاه
برقي در آسمان نيمه‌روشن سحرگاهي
صدايي بي‌مانند
و توقف زمان و زندگي
. . .
اينک
کفش کوچکي بر درگاه
فنجان مُعلق چای
کيف وارونه
دفترهای پاره‌ی مشق
گواه آنست
که دقايقي پيش از اين سکوت مرگبار
شوق زندگي و عشق
آفتاب اين ويرانه بوده است.